DO OJCZYZNY MOJEJ – CISZY

KI_18Nad zamętem jak ptak wiszę:
tu pożoga, tam pożoga…
Do ojczyzny mojej – ciszy
zagubiona wszelka droga.

Nie zobaczą, nie posłyszą:
walka wre pod niebiosami…
O ojczyźnie mojej ciszy
zagubiona wszelka pamięć.

Więc na chmurach skrzydłem piszę,
piórem jasnym, piórem ciemnym:
o ojczyźnie mojej – ciszy
żadnej, żadnej wieści nie ma.

ZDARŁO  SIĘ  ŻYCIE…

Zdarło się życie na wichrze
szorstkim,
spływa coraz słabsze i cichsze
jak paciorki.
Założyłam paciorki na szyję,
czekam pełni…
Już mi serce kończące się nie bije
prawie zupełnie.

W  POKOJU  BĘDZIE  CIEMNO

Przecięta nitka po nitce
i ciągle pracują nożyce.
Już tylko jedna struna…
A potem zasłony zasuną.
W pokoju będzie ciemno,
a za oknem strzeliście,
załopocą skrzydła srebrne
jak w jesieni liście.

KAŻDEJ  ŻYJĄCEJ  RZECZY  NA  OKRASĘ…

To, co z nas jest śmiertelne,
ziemia sprawiedliwie podzieli,
rozsądzi.
To jaskrom
na własność,
a tamto – jesionom pożyczka.
Ziemia mądrze,
bez pomyłki, pooblicza:
ty i ja – dwa oblicza,
dwa serca dzwoniące w swych klatkach jak w pudłach od skrzypiec…

Rozsypie się to, rozsypie,
wespnie się w listeczki ciemne,
włączy się w kwiatuszki jasne…
Ziemia mądrze,
sprawiedliwie rozsądzi,
jak rachmistrz pooblicza.
Każdej żyjącej rzeczy na okrasę
rozda ciebie wraz ze mną
– dwa serca, dwa oblicza –
moje, twoje, nasze…

Wiersze – z tomu POEZJE 1940-1954

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s